จากประสบการณ์ล่ามของพี่กาแฟ ส่วนมากคนที่มาขอให้ล่ามช่วยสื่อสารจะเป็นคนที่ใช้ภาษาอังกฤษ พวกฝรั่งนี่แหละ และทุกคนจะพูดอย่างเดียวกัน คือบอกว่าเขาฟังคนไทยไม่รู้เรื่อง ทั้ง ๆ ที่คนไทยบอกกับเขาว่าพูดภาษาอังกฤษเป็น

เมื่อก่อนอยู่เมืองเล็ก ๆ พี่กาแฟเคยเป็น Dear Abby หรือไม่ก็ภาคไทยคือ “ศิราณี ไขปัญหาหัวใจ”

พี่กาแฟรับฟังปัญหาของน้อง ๆ ต้องใช้คำพูดว่า “ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ”

หลาย ๆ คนมาขอคำปรึกษากับพี่กาแฟ ปัญหาส่วนมากเกิดขึ้นเพราะว่าน้อง ๆ ไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ หรือที่หลาย ๆ คนบอกว่าพอฟังรู้เรื่อง แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ โดยเฉพาะเรื่องที่มันต้องใช้ภาษาทางการหรือศัพท์เฉพาะตัว

บางทีไม่เป็นเรื่องอะไรเลย แต่กลายเป็นความเสียใจยิ่งใหญ่ ที่น้อง ๆ หลายคนเคยมาร้องไห้แล้วปรึกษาพี่กาแฟ เป็นเพียงเพราะฟังญาติทางสามีพูดไม่เข้าใจ หรือไม่ก็เป็นเพราะทางนั้นไม่เข้าใจหนูๆ

ถ้าปัญหาคือการไม่เข้าใจภาษาต่างบ้านต่างเมือง ก็ควรที่จะทำความเข้าใจกับภาษานั้นเลย จะได้รู้เรื่องกันไป

ไม่ต้องไปเรียนตั้งแต่ A, B, C, D หรอกค่ะ แต่เรียนพอเพียงสำหรับที่จะใช้งานในสภาพแวดล้อมรอบตัวของน้องๆ เองนั่นแหละค่ะ

หลาย ๆ คนไม่ชอบใจ เพราะนึกว่าเรียนภาษาอังกฤษหมายความว่าจะต้องเริ่มต้นกันใหม่ ท่องเรียนรู้ไวยากรณ์ ท่องคำศัพท์ มีแบบฝึกหัด คือจริง ๆ แล้วทำอย่างนั้นพี่กาแฟก็สนับสนุนค่ะ

แต่ว่าตอนนี้เราต้องใช้ชีวิตอยู่ในประเทศที่เขาพูดกันเป็นภาษาอังกฤษ เพราะฉะนั้นระหว่างรอสะสมคำศัพท์ หรือพูดให้ถูกต้องครบถ้วนบริบูรณ์ตามกฎไวยากรณ์ของเขา ก็พูดให้ใช้ได้ก่อน สื่อสารให้รู้เรื่องไว้ก่อน

แต่ว่าไวยากรณ์นี่พี่กาแฟขอร้องเลย มาเพิ่มเอานะคะ แต่ต้องเพิ่ม เพราะว่ามันก็เหมือนกับพูดภาษาไทยผิด ๆ น่ะค่ะ นอกจากฟังไม่เข้าใจ แล้วยังทำให้คนมีทัศนคติต่อตัวเราในทางลบ

คำพังเพยที่ว่า “สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล” เป็นเรื่องที่เข้าได้กับทุกภาษา ทุกวัฒนธรรมนะคะ

ในเมื่อน้อง ๆ อยู่ในบ้านเมืองที่เขาพูดภาษาอังกฤษกัน น้อง ๆ ก็จะได้ผลประโยชน์ในการที่จะเข้าใจว่าพวกเขาพูดอะไรกันรอบตัวน้อง จะได้รู้และปฏิบัติตัวตามความเหมาะสม

แต่ไม่ได้หมายความว่าพูดภาษาอังกฤษเป็น เพื่อให้ไปเถียงฉอด ๆ กับแม่สามีนะคะ

อาจจะเถียงได้ในบางกรณี แต่เถียงอย่างคนที่มีวัฒนธรรมคล้ายคลึงกับเขา ไม่ให้เขาดูถูกเหยียดหยามในตัวน้องๆ คนไทยได้ค่ะ