ตอนเด็กๆพี่กาแฟหน้าบึ้ง ถูกดุตลอดว่าทำหน้าบึ้งอย่างนี้ไม่น่ารัก

แล้วจะให้พี่กาแฟทำหน้าบึ้งยังไงล่ะคะถึงจะน่ารัก

เอิ่ม เปล่าค่ะ ถ้าพูดอย่างงั้นออกไปจริงๆพี่กาแฟถูกตีแน่ๆ🤣🤣

แต่สิ่งที่ผู้ใหญ่ไม่เคยถามพี่กาแฟก็คือ ทำไมเด็กหญิงกาแฟถึงไม่ยิ้มแต่ทำหน้าบึ้งแทน

เวลาเล็กๆศัพท์แสงยังมีน้อย พี่กาแฟยังใช้ภาษาไม่เป็นเท่าไหร่ พอมีผู้ใหญ่ทำอะไรให้ขวางหูขวางตาแล้วพี่กาแฟไม่ทราบว่าจะใช้คำพูดยังไงดี ก็เลยอึดอัดใจไงคะ ออกมาทางสีหน้า กลายเป็นหน้าบึ้ง

พี่กาแฟเป็นคนตรง และนิสัยนี้ออกมาตั้งแต่จำความได้ พี่กาแฟอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีคนแปลกหน้ามาเรียนวิชาทำงานกับคุณแม่คุณพ่อ

ไม่ใช่แค่สิบยี่สิบคน แต่มาทีเป็นร้อยๆๆคน ทุกๆคนอยากจะใกล้ชิดสนิทสนมกับคุณพ่อคุณแม่พี่กาแฟ เลยชอบมายุ่งวุ่นวายกับพี่กาแฟ เรียกง่ายๆว่าเข้าทางลูก เอาขนูกขนมมาให้ บางคนถึงขนาดซื้อของเล่นมาให้ แน่สิ พี่กาแฟรับไว้ถ้าเป็นของเล่นที่ถูกใจ

แต่สิ่งที่ทำให้หน้าบึ้งมันไม่ใช่เวลาได้ของเล่นหรือขนมไม่ถูกใจ แต่จะเป็นเพราะคำพูดของผู้ใหญ่เหล่านั้นที่ตามมา

ถ้าคุณแม่คุณพ่อทราบจะต้องโกรธ แต่เด็กหญิงกาแฟจะมีทางไหนล่ะที่จะเอ่ยเป็นคำพูด เล่าให้คุณพ่อคุณแม่ฟังว่าผู้ใหญ่เหล่านี้ดีแต่ต่อหน้า ลับหลังพูดจาไม่ดี กลับกลอก หน้าไหว้หลังหลอก ลิงหลอกเจ้า

แต่ตอนนั้นยังพูดไม่เป็น พี่กาแฟเลยแสดงอารมณ์ทางสีหน้าอย่างไม่ตั้งใจ ตอนนี้ก็ยังทำ เวลาที่ไม่พอใจในการกระทำที่ไม่ถูกต้องของคน มันจะออกมาเองทางหน้าตา

พี่กาแฟเวลาหน้านิ่งๆแล้วจะดูดุ ญาติผู้ใหญ่ทั้งหลายเลยชอบเตือนว่าให้ยิ้มเข้าไว้

แต่มันยากนะ เพราะสภาพแวดล้อมของพี่กาแฟจะเต็มไปด้วยผู้หญิงแปลกหน้าที่เข้ามาหาผลประโยชน์จากการทำงานร่วมกับคุณพ่อคุณแม่ของพี่กาแฟ

หลายๆคนก็อยากจะใกล้ชิดเพื่อที่จะเป็นคนสนิท ตรงนั้นแหละที่เกิดอาการตอนอยู่ต่อหน้าพูดอย่าง แต่ตอนลับหลังพูดอีกอย่าง

พี่กาแฟจะโกรธมากเวลาได้ยินพวกเขาพูดไม่ดี โดยเฉพาะถึงคุณแม่

เขาไม่ค่อยพูดไม่ดีถึงคุณพ่อ คุณพ่อหล่อมาก มีแบคกราวด์เป็นทนายความ สาวๆอาชีพนักขายก็อยากจะใกล้ชิด

คุณแม่สวยมาก แต่คุณแม่เป็นคนทำงานจริงจังและจะไม่มีเวลากับเรื่องไร้สาระ เวลาเล่นก็เล่น แต่เวลาทำงานจะทำงานจริง

เป็นเรื่องธรรมดาที่สาวๆจะไม่ชอบขี้หน้าคุณแม่ แต่ทั้งเกรงและกลัว เพราะคุณแม่ไม่ชอบให้ใครเหลวไหล

พี่กาแฟจะโกรธมากถ้าใครพูดไม่ดีถึงคุณแม่ แต่ยังฟ้องไม่เป็น ยังพูดยอกย้อนไม่เป็น ถึงหน้าบึ้งไง

คุณแม่ขาคุณพ่อขา ถามหนูสิว่าทำไมหน้าบึ้ง อย่าเพิ่งดุก่อน

ตอนที่ถูกจับส่งไปอเมริกาใหม่ๆ คุณแม่ให้รูปถ่ายคุณแม่ไว้พกในกระเป๋า หันด้านหลังมาดูถึงเห็นว่าคุณแม่เขียนเอาไว้ แฟ เริ่มทุกเช้าด้วยการยิ้มนะคะ แล้วก็มีลายเซ็นคุณแม่

ฮือ คิดถึงจัง

ตอนนั้นก็ไม่ยิ้มหรอก หน้าก็ยังบึ้ง อาจจะบึ้งกว่าตอนเด็กด้วยซ้ำ ตอนนั้นอายุ 14 แล้ว หน้าบึ้งมาจนถึงอายุยีบเจ็ดยีบแปด แล้วก็บึ้งต่อมาตามความจำเป็น ซึ่งจะจำเป็นเสียเป็นส่วนใหญ่

เพราะพี่กาแฟมีหน้าที่การงานเกี่ยวกับคน ก็คือรับช่วงต่อบริษัทมาจากคุณพ่อคุณแม่นั่นแหละ เลยเจอคนที่คุณพ่อคุณแม่สอนเอาไว้เป็นพันๆ พี่กาแฟไม่ชอบคนทำผิด เมื่อใครทำไม่ถูกไม่ควรพี่กาแฟก็ตำหนิ แล้วก็หน้าบึ้งต่อ

อย่างน้อยอยู่ในสถานะที่ตำหนิคนได้

จะพูดจริงๆเรื่องยิ้มค้างปากนี่เพิ่งมาเป็นตอนแก่ พอยิ้มทีรอยตีนกาก็ขึ้นมาแปดเส้น ก็ไม่ทราบทำไมยิ้ม อยู่ดีๆก็อยากยิ้ม ก็เลยยิ้มซะให้สมกับที่หน้าบึ้งมาหลายสิบปี

ยิ้มเหอะค่ะ ยิ้มแล้วดี ไม่ใช่ดีสำหรับใคร ดีสำหรับตัวเราเองนั่นแหละค่ะ

ยิ้มแล้วอารมณ์ปลอดโปร่ง แต่ต้องยิ้มจริงๆ ยิ้มบริสุทธิ์มาจากก้นบึ้งของใจนะคะ แกล้งยิ้มเมื่อไหร่ หน้าตาก็น่าเกลียดเมื่อนั้น มันจะดูเป็นแสยะไป สวยมั้ยล่ะ คนที่แสยะยิ้มแยกเขี้ยวน่ะ

พี่กาแฟก็เลยยิ้ม เจอหน้าใครก็ยิ้ม แล้วหัวเราะอีกต่างหาก อารมณ์ดี สนุกไปกับทุกคน ถ้าไม่รู้จักก็ยินดีที่ได้รู้จัก ถ้ารู้จักอยู่แล้ว ก็มีความสุขในการใช้เวลาร่วมกัน

ก็แค่นั้นเอง ไม่ต้องไปคิดตื้นลึกหนาบางหรอก คนเราต้องอยู่ด้วยกัน ไม่ได้ถูกสร้างมาให้อยู่คนเดียว ทำอะไรก็ทำคนเดียว

ก็แค่นั้นเอง

ยิ้มเถอะค่ะ ย ยิ้มนั้น มันช่างยอดเยี่ยมมากมายนะคะ

ด้วยความรักและปรารถนาดี

พี่กาแฟ